ایرج محبی؛ معلمی که زندگی را به شاگردانش آموخت، و مخترعی که بیادعا در سکوت درخشید
با نهایت اندوه و قلبی آکنده از حسرت، خبر پرکشیدن ایرج محبی، انسانی وارسته، معلمی عاشق و مخترعی خلاق را به اطلاع میرسانیم.
او که در ۸ اسفند ۱۳۱۹ در کرمانشاه دیده به جهان گشود، از همان آغاز زندگی خود را وقف دانستن و آموزش کرد.
در روزگاری که جهل در گوشهوکنار این سرزمین سایه افکنده بود، در دوران خدمت نظام وظیفه، در کسوت یکی از نخستین اعضای سپاه دانش به روستاهای دورافتاده قدم گذاشت تا شعله دانایی را در دل کودکانی بیفروزد که آینده این مرز و بوم بودند. با آنان همسفره شد، با دردهایشان زیست و ایمان داشت که در میان همان کلاسهای خاکی، نخبگان فردا پرورش مییابند.
ایرج محبی، فارغالتحصیل رشته فیزیک با رتبه یک در دانشگاه رازی در سال ۱۳۵۷، نه تنها در عرصه علم و آموزش درخشید، بلکه با شخصیت پاک و روح بیریایش الگویی ماندگار شد.
او در سال ۱۳۶۶ به عنوان تنها دبیر مرد دبیرستان دخترانه شهید مطهری برگزیده شد و سالها در دبیرستان البرز تهران، نسلهایی از مهندسان، پزشکان و اندیشمندان امروز را تربیت کرد.
در روزهای سخت جنگ تحمیلی ایران و عراق نیز از خدمت به وطن بازنایستاد و در کنار دکتر مصطفی چمران، در عملیات والفجر یک و در ارتفاعات کلهقندی حضوری شجاعانه و افتخارآفرین داشت.
اما دایره عشق و توانایی او به کلاس درس و میدان نبرد محدود نماند. با ذهنی جستوجوگر و دستانی توانمند، در ۳۰ مرداد ۱۳۶۱ دستگاه آپارات پروژکتور ۳۵ میلیمتری سینمایی را طراحی و اختراع کرد؛ اثری که بهطور کامل به دست خود و با وسواس علمی کمنظیر ساخته شد.
ایرج محبی از بنیانگذاران انجمن مخترعین و مبتکرین تهران بود، بیآنکه هیچگاه دانش و نبوغش را دستاویزی برای شهرت و فخر بفروشد.
اکنون این معلم فروتن، این مخترع خلاق و این فرزند وفادار وطن، در یکم شهریور ۱۴۰۴ در ۸۵ سالگی پر کشیده است، اما یاد و نامش در ذهن شاگردانش، در تاریخ آموزش و ایثار این سرزمین و در قلبهایی که مهربانیاش را لمس کردهاند، جاودانه خواهد ماند.
روحش شاد و راهش روشن.
علاوه بر گفته ها عکسها هم نمایانگر فرهیختگی دانشمندمون هست
سپاس از شما🙏🏻