پروفسور داریوش فرهود را می‌توان در یک جمله چنین توصیف کرد: حکیمی که علم را با اخلاق و فرهنگ درآمیخته است.

زندگی او شبیه به یک خط‌کش دقیق دانشگاهی نیست؛ بیشتر شبیه رودخانه‌ای است که از سرچشمه‌ای دور آغاز شده و در مسیرش، بارها زمین را سیراب کرده است.

او در دهه‌ی پرهیاهوی بیست خورشیدی چشم به جهان گشود؛ نسلی که جنگ، کمبود و دشواری‌های فراوان را تجربه کرد. اما همین سختی‌ها او را از کودکی به جست‌وجوی معنا و دانشی فراتر سوق داد. در 19 سالگی راهی آلمان شده است، در روزگاری که هنوز ایران در آغازین گام‌های علمی خود بود. نخست روانشناسی خواند، بعد پزشکی و سپس ژنتیک انسانی و انسان‌شناسی؛ رشته‌هایی که در آن زمان حتی در اروپا هم نوپا بودند.

بازگشت او به ایران، آغاز فصلی تازه بود. در روزگاری که بسیاری ترجیح می‌دادند در اروپا یا آمریکا بمانند، او به سرزمینش برگشت و نخستین گروه آموزشی ژنتیک انسانی را در دانشگاه علوم پزشکی تهران بنیان گذاشت. همین تصمیم، سرنوشت هزاران بیمار، خانواده و دانشجو را تغییر داد.

اما نکته‌ای که او را از بسیاری دیگر متمایز می‌کند، منش انسانی‌اش است. در روزگاری که علم می‌توانست به دستاویزی برای شهرت یا قدرت بدل شود، او همواره یادآور می‌شود که «دانش بدون اخلاق، همچون تیغی در دست کودک است.»

بارها در گفت‌وگوها ایشان به این جمله برمی‌گشتند: «ما موظفیم علم را در خدمت انسان قرار دهیم، نه انسان را در خدمت علم.»
پروفسور فرهود نه‌تنها در آزمایشگاه و کلاس، بلکه در رفتار روزمره‌اش آموزگار می‌باشد. دانشجویانش تعریف می‌کنند که استادمان هیچ‌گاه از «من» سخن نمی‌گوید، بلکه همیشه با زبان «ما» می‌اندیشد و می‌نویسد. همین نگاه جمعی و فروتنانه، نسلی از دانشجویان را پرورانده که به استادی او، خود ستون‌های علم و اخلاق در ایران هستند.

در کنار همه اینها، او هیچ‌گاه از «انسان بودن» غافل نشده، موسیقی را پناهگاه جان ، شعر را همدمی برای فهم عمیق‌تر هستی و گفتگو را بهترین راه برای انتقال فرهنگ می‌داند. این ویژگی‌ها، وجه انسانی او را به اندازه دستاوردهای علمی‌اش پررنگ و ماندگار کرده‌است.